Atzealdea

Berdintasunerako politika publikoen erronkak

 

Berdintasunerako politika publikoen erronkak

Berdintasuna eta Kontziliazioa

Mireia Espiauren hitzaldia Berdintasuna, gizartea eta etorkizuna kongresuan.

Politika-zientzietan lizentziatua da Deustuko Unibertsitatean, Generoaren eta Garapenaren Masterra egin zuen eta berdintasunaren, garapenaren eta herritarren parte-hartzearen inguruko hainbat argitalpenen egilekidea da. UPV-EHUko Berdintasun Masterreko eta Deustuko Unibertsitateko Emakumeen Aurkako Indarkeria Kasuetan Esku Hartzeko Masterreko irakasle kolaboratzailea da. Nazioarteko lankidetzaren arloan hasi zuen ibilbide profesionala eta Berdintasunaren Politika Publikoetarantz jo zuen gero. Berdintasuneko teknikaria izan da Eudelen, 10 urte baino gehiagoz, eta bertatik koordinatu du Berdinsarea izeneko sarea. Gaur egun Gasteizko Udaleko Berdintasun Zerbitzuko burua da. Hainbat erakunde feministatako eta nazioarteko hainbat erakundetako kide izan da.

Pasa den martxoaren 8ko marea feminista argia eta sakona izan zen instituzioak interpelatzeko orduan, marea feministaren eskaerak kontuan har zitzan: sekzio arteko feminismoa, patriarkala ez den justizia, indarkeria matxistaren aurkako legeria eraginkorra, gizarte- politikaren desegituraketaren amaiera, hezkuntza afektibo-sexuala, sexu- eta ugaltze-eskubideak, abortu askea eta doakoa; etxeko lana ikusgarri egitea, aitortzea eta berriro banatzea, lan-prekarietatearen eta soldaten arteko aldearen kontra egitea, baimenak parekoak eta besterenezinak izatea, hezkuntza feminista, mendekotasunerako laguntza, etxeko langileen eskubideak, pentsioak... Aldarrikapen horiek eta beste batzuk gehitu ziren “Pausu bakar bat ere ez atzera”, “Guztia aldatzeko gelditu gara” eta “Batera gehiago gara” leloen eskakizunetara, besteak beste.

Kaleetan planteatutako zeharkako larrialdi feministan zerbait argi geratu bazen, berdintasunik eza sortzen eta birsortzen duen eredua benetan aldatzeko eskakizuna izan zen. Sistemari egindako interpelazio irmo eta erradikal horren aurrean, oro har berdintasunerako politika publikoen errealitatea ikuspegi moldatzaileagoetatik eta arkitektura instituzionalean gehienbat prekarioak eta bazterrekoak diren mailetatik ulertzen da, berdintasunerako politika publiko horietan aurrerapausoak egon direla ukatu ezin badugu ere. Agenda politikoan berdintasuna txertatu da, araudi mailan zein maila praktikoan eta diskurtso mailan. Helburu bera simulatuz, sarritan guztiz desberdinak diren testuinguru politikoetatik sortutako oinarrietatik eta jardunbideetatik abiatuz gertatu da hori. Apustu eraldatzaileagoak eta aurreko guztia hausten dutenak dauden arren, funtsean berdintasuna agendan txertatzean datza berdintasunerako politiken errealitatea, eta ez horrenbeste agenda bera sortzean.

Agenda feministaren (bakarra balego) eskakizunak txertatzeko estrategiak eta are zailagoa dena, gobernuak talde feministekin lankidetzan aritzeko ekimenak, bata bestearen aitortzatik hasita. Aitorpenerako politiken sustapenean zentratu gara, horiek emakumeen bizi-baldintzak hobe ditzaketen birbanaketarako politikekin uztartzeko beharrizanari jaramonik egin gabe.

Gaur egun gurean ditugun berdintasunerako politika publikoen ikuspegiarekiko eta ahalmenarekiko zintzoa izatea da hitzaldi honen helburua, agenda feminista berria kontuan hartuta. Izandako aurrerapausoak gorabehera, oraindik ere sektorialak, bazterrekoak eta prekarioak diren politika batzuekin erantzun nahi izatea inozoa dela esatea gutxi esatea da. Oraina aukerak eta berrikusteko parada eskaintzen dizkigun garai modura hartuta, agenda feminista politika publikoetan txertatzeko gai izateko zein erronkari aurre egin behar diogun zehaztu nahi da.