Atzealdea

Bizitako krisialdiaren prozesua eta ondorioak

 

Bizitako krisialdiaren prozesua eta ondorioak

Berdintasuna eta Kontziliazioa

Amaia Perezen hitzaldia Berdintasuna, gizartea eta etorkizuna kongresuan.

Ikertzailea eta prestatzailea da ekonomiaren eta feminismoaren inguruko gaietan. “Colectiva XXK. Feminismoak, pentsamendua eta ekintza” proiektuko kide da. Espainiako eta Latinoamerikako herrialdeetako unibertsitateetan irakasle modura parte hartzen du erregulartasunez. Administrazio publikoarekin lanean aritu izan da berdintasun-politikak egiteko eta hamarkada batez NBE Emakumeak-ekin lankidetzan aritu zen zaintzaren inguruko gaietan. Ekonomian doktorea da Madrilgo Unibertsitate Konplutensean. Bere lanbidea aktibismo politikoarekin lotzen saiatzen da eta hainbat gizarte-mugimendutan parte hartzen du.

Urteetan zehar, krisiari buruzko hausnarketa feministek kontzeptu eta politika oso aberasgarriei ireki diete bidea: kapitalaren eta bizitzaren arteko gatazka identifikatzetik hasi, eta “zainketa txarrak” bizitzaren merkantilizazio-prozesuaren oinarrian daudela ikustarazteraino. Zer ikas genezake gaur egungo krisia aztertuz? Eta, batez ere, zer artikulazio politikori eragiten die?

2007-2008ko finantza-eztandaren aurretik ere, feminismoak krisi gisa definitzen zuen egoera sozioekonomikoa: erreprodukzio sozialaren krisia munduaren hegoaldean, zainketa-krisia iparraldean eta krisi ekologikoa planetan osoan. Orduz geroztik, egoerak ez du hobera egin; aitzitik, okerrera egin du. Gaur egun, trantsizio ekosoziala bizitzen ari garela diogu: batetik, kolapso ekologikoa eta, bestetik, “zentroaren periferizazio” dei dezakegun prozesua. Berreskuratzearen diskurtsoa orokortzen ari den honetan, feminismotik diogu erreprodukzio sozialeko krisi globala bizi dugula. Bizitzaren prekarietatea erregimen politiko gisa finkatu da, eta eragin orokorra du, eragin hori oso aldakorra den arren. Testuinguru horretan, burujabetzarako begiraden –horien artean, feminismoa– erantzukizuna da jadanik saihestezina den aldaketaren ardura hartzea, eta sistema sozioekonomikoaren erantzukizuna eta ardatza izango den elkarbizitza ona erdigunean jarriko duen etorkizun batera eramatea. Horretarako, lehenik eta behin, egonezina izendatu behar da, burujabetzaren eta iraultzaren ikuspegitik. Eta, bigarrenik, edukiz bete behar da elkarbizitza oneko etorkizun hori, eta hara iristeko neurriak eta trantsizio-politikak definitu behar dira. Hori guztia are premiazkoagoa da egonezina izendatzen duen diskurtso bakarra neo-autoritarismoena den testuinguru batean, zeintzuk kanporatzeak eta ordena hierarkikoa aipatzen baitituzte.